وقتی که دیگر نبود ،
من به بودنش نیازمند بودم.
وقتی که دیگر رفت ،
من درانتظارآمدنش نشستم .
وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد ،
من او را دوست داشتم.
وقتی که اوتمام کرد ،
من شروع کردم .
وقتی او تمام شد،
من آغاز شدم .
و چه سخت است تنها متولد شدن ،
مثل تنها زندگی کردن
مثل تنها مردن ....
دکتر علی شریعتی
همه می پرسند: چیست در زمزمه مبهم آب ؟
چیست در همهمه دلکش برگ ؟
چیست در بازی آن ابر سپید ، روی این آبی آرام بلند
که ترا می برد این گونه به ژرفای خیال ؟
چیست در خلوت خاموش کبوترها ؟
چیست در کوشش بی حاصل موج ؟
چیست در خنده جام
که تو چندین ساعت ، مات و مبهوت به آن می نگری؟
نه به ابر ، نه به آب ، نه به برگ،
نه به این آبی آرام بلند ،
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،
نه به این خلوت خاموش کبوترها،
من به این جمله نمی اندیشم.
من مناجات درختان را هنگام سحر،
رقص عطر گل یخ را با باد،
نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه ،
صحبت چلچله ها رابا صبح ،
نبض پاینده هستی را در گندم زار ،
گردش رنگ و طراوت رادرگونه گل ،
همه را می شنوم ؛ می بینم .
من به این جمله نمی اندیشم .
به تو می اندیشم .
ای سرا پا همه خوبی !
تک وتنها به تو می اندیشم
همه وقت ، همه جا،
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم .
تو بدان این را، تنها تو بدان .
تو بیا ،
توبمان با من، تنها تو بمان.
جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب.
من فدای تو، به جای همه گلها تو بخند .
اینک این من که به پای تو در افتادم باز ؛
ریسمانی کن از آن موی دراز ؛
تو بگیر ؛ تو ببند؛ تو بخواه .
پاسخ چلچله ها را تو بگو .
قصه ابر هوارا تو بخوان .
تو بمان با من ، تنها تو بمان .
در دل ساغر هستی تو بجوش .
من همین یک نفس از جرعه جانم باقیست ؛
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش.
فریدون مشیری
